Yalnızlığıma son derim!…

Yalnızlığın,

bu kadar zor olduğunu,

Sen yok iken anladım.

Sol yanıma dokunur, yokluğun,

Sızlar içten içten,

Anlaşılmaz dışarıdan,

Kalbini, kalbime yaslamalısın,

Dokunsan ağlar,

Söylesen inler,

Kıyamazsın bir görsen,

Nasılda sen çarpıyor durmadan usanmadan…

Kardelen çiçeği gibi kar da açarım,

Yokluğun nasıl da dokunur,

 Ayazdayım bak! nasıl naçarım,

Yoluna istersen güller saçarım,

Bir tek bakışın, bana, o bile  yeter…

Bayramım olsaydın,

Yeni pabuç alınmış çocuk gibi,

Yastığımın altında saklasaydım, sabaha dek,

Arada bir bakıp, gülümsemelerim tavan yapsaydı,

Bir çapıt alıp cilalasaydım gece gece.

Harçlık almış,

yerinde zıplayan çocuk vardır ya,

Bazen nereye harcayacağını bilemez,

Sadece biriktirmek için yalnızca bayramı bekler,

Bayramda görür, varlığı-dirliği, güzelliği,

Beklemek yapabildiğim, bir bayramım olsun diye…

Sanırım ki dönecek,

Kaç yıl geçmiş,

Say say biteceği yok,

Aşk bekletir ama; Bıkmaz, usanmaz, yorulmaz.

Bir ara,

Yolunu şaşırır da,

gün ola bana döner der.

İşte,

buna şans derim, kader derim,

yalnızlığıma son derim…

Veysel Kimene

Sevda şairi

© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.