Kedi!..

Merakla camı şöyle kapattım,

Cadde üzerinde büyük bir kapı,

Giydim takım elbise ve ayakkabımı,

Her zaman ki o güzel kadın, gibi,

Yanımdan geçerken bana sanki:

“Sevgilim”dedi, kayboldu gitti,

Rüzgardaki pamuk yumağı gibi,

Kapının önündeki o minik kedi…

Soğuktan yada açlıktan mı?Nedir?

Bir sabah uyandığımda, yine;

Kapının önüne uzanmıştı, öylece,

Yatıyordu sessizce,

Veda etmiş hayata,

Sevdiğim o yavru kedi….

Duman adını kızım koydu,

Soğuktu kaderi onunda buydu,

İsteği ekmek azda suydu,

Azıcık ömrünü yaşadı doydu,

Sevdiğim o yavru kedi….

Bir yavru ölmüş nedir ki?

Oysa bir candı, yaratılmıştı,

Tıpkı sen gibi ben gibi,

O artık yoktu aramızda,

Hüzne boğdu bizi öylece,

Sevdiğim o yavru kedi…

Veysel Kimene

Sevda şairi

© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.