Bizim sokak insanları!

Mahsun ve soğuktur,biraz karamsar,
Sanki aynada yansıyan yüzüm, sokağımız.
Sessizlik çöker bütün gün-gece boyu,
Tüm kapılar örtük, camlarsa kapalı.
Yas mı tutuyorlar bilmem nedir?Yıllarca!
Bir sakinlik var. Öylece durgun ve sisli,
Benzer içimdeki küskün gönlüme.
Bir havalı dururlar şöyle bakınca,Oysa;
Çok can verdi toprağa daha verecek,
Akşam yatarsın, belli olmaz ki gelecek,
Neden o kibir bu insanlarda, hani derler ya;
“Sonradan görme, kendisi değil ebesi örme”
Yaşlısı sayılmaz, gencine yaklaşılmaz,
Çocukları eve kapalı sokağa çıkmaz,
Belki durgunluğun bundandır, kimsesiz oluşundan,
Canım gibi, canlarım da öylesine, Yada ;
Sevmemişsin taşınan insanlarını,özümseyememişsin.
“Bunlar komşu değil, bir lanet” der halin!.
Üzülme sokağımız, biz varız seni çok sevecek,
Gün gelip kendi halini onlarda görecek,
O zamana kadar kim bilir, kimler ölecek.
Adam değil bizim sokak insanları!..Haklısın;
Kabahatli benim, hep sevecen bakmıştım,
Baktılar, mal-mülk-para, göremediler, menfaat yok!
Kıvır yavrum çingene Ali, bir geriye, bir beriye,
Dediler:” Bu adam burada ne arar, bizde para çok.”
Çok para eder mi adamı insan!..Oysa, insan gibi;
Gün ola ölmüş küçük bir kediye yansan!..
Bir su koysam dahi kaba taş atıp devirirsin,
Kendini adam sanma adamlığı ne bilirsin.
Bari havamızı atalım ya kâr-ya zarar,
Bu adam fukara gibi aramızda ne arar!..
Zaman gösterir, ne olacağını toprağın üstü-altıda var,
Mahalleyi doldurmuş bir sürü çobansız davar.
Olan sana oldu sokağım, sen insansız kaldın;
Bir bana, bir kendine yandın. Ben de yalnız sana yandım!...
Sana yandım sokağım, yalnızca sana…..

Veysel Kimene

Sevda şairi

© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.