Yalnızlığımın aynası!...

Yalnızlığımın aynasına baktım dün gece,

sordum ona : ”Ey ayna neden bu yalnızlık?

Nerde söyle cazibem.”

Dedi:”Yanağında gamze, siyah saçları taralı, dudağı boyalı,

Dikişli-nakışlı-elleri oyalı,” İlave etti sözlerine:

“Ve aşk öyledir ki; Nerde imkansız varsa onu seçer. Sordum: “Ayna,

Seksen bir İlimiz var; Ankara-Sivas-Kayseri-Mucur.

Nerelerde bulayım, yoksa bulamadığıma mı yanayım?”

Söyledi ayna: “Görmeden-özle, bilmeden-bekle,

gün gelir o seni bulur.”

Dedim ayna: ” Nasıl bir bilmece böyle, dokunmadan-düşünmek? ”

Dedi:“Yaradanı görmez-özlersin, ölümü bilmez-beklersin, o seni bulur”

Peki nasıl onu tarif et. Yoksa, öfkeyle savrulmuş,

hiddetle yoğrulmuş birimi?

Dedi ki: “Yanağındaki gamzenin her biri

bin bir hece konuşur duyamazsın,

dilini değsen dilin çarpılır, dudağını değsen hemen kavrulur,

Dudakları öyle nağmeler söyler ki,

musiki dinlemekten mest olursun,

Kadındır-anadır-kısraktır, gerilmiş yaydır,

gün gelir bir gün hedeften vurur.”

Veysel Kimene

Sevda şairi

© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.